Greek Beers that rock!!!

Θυμάστε που είχαμε μιλήσει για την ελληνική σκηνή; Που κράζαμε τους πάντες και τα πάντα χωρίς λόγο; Που λέγαμε ότι οι ζυθοποιίες δεν σέβονται τον καταναλωτή και προσπαθούν να του φάνε τα λεφτά; Ε, λοιπόν όλα αυτά ισχύουν και  με το παραπάνω, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι αξιόλογες προσπάθειες από Ελληνικά μικροζυθοποιία. Είναι όπως ακριβώς έγινε και πριν από κάτι μήνες-χρόνια με τα ντονατσάδικα. Άνοιξαν δύο στην αρχή, έγινε χαμός και τρέξανε όλοι να ανοίξουν ντονατσανάδικο μπας και βγάλουν λεφτά!! Και ο καθένας προσπαθούσε να πουλήσει το δικό του με φανφάρες και μεγάλα λόγια, ενώ ουσιαστικά το προϊόν του ήταν ίδιας ή κατώτερης ποιότητας από το ακριβώς δίπλα μαγαζί!! Πόσο καιρό έχετε να δείτε ντονατσάδικο με ουρά στην είσοδο του; Πάρα πολύ ε; Ίσως επειδή ο κόσμος το βαρέθηκε, και επέλεξε όταν τρώει ντόνατς να αγοράσει από το μαγαζί που όντως του αρέσει και είναι ποιοτικό. Έτσι δεν είχε γίνει και με το frozen yogurt, τα hotdogάδικα και τα tattoo-ατζδίδικα και τόσα άλλα; Αυτά που όντως το άξιζαν, παραμείνανε με φανατικό και σταθερό κοινό, ενώ τα υπόλοιπα κλείσανε με το που ξεθώριασε η μόδα.

Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχουν αυτά που γράφεις με την μπύρα; Ε λοιπόν, και η μπυροσκηνή στην Ελλάδα κάπως έτσι είναι. Τα τελευταία 2-3 χρόνια έχουν ξεπεταχτεί τόσες μικροζυθοποιίες στην χώρα μας, που άνετα μπορεί κάποιος να συνδέσει το γεγονός με τα προαναφερόμενα, καθώς, καλώς ή κακώς, η μπύρα πια πουλάει!!! Θες λόγω κρίσης (είναι πιο φθηνή από το κρασί), λόγω μόδας, λόγω υπερβολικά χαμηλών τιμών σε μεγάλη Γερμανική εταιρεία σούπερ-μάρκετ (ξέρετε ακριβώς σε τι αναφέρομαι!!), η μπύρα πουλάει!!! Παρατηρήστε πόσες μπυραρίες έχουν ανοίξει τον τελευταίο καιρό και πόσο κοινό έχουν, ακόμα και καθημερινές. Μάλιστα, πρόσφατα έμαθα ότι στην Ελλάδα λειτουργούν και διεκδικούν μερίδιο αγοράς 21 μικροζυθοποιίες!! Δεν είναι και μικρό το νούμερο, όταν μόνο οι 4-5 μπορούν να βρεθούν εύκολα σε μαγαζιά.

Με αυτό μου το άρθρο λοιπόν θέλω να παρουσιάσω, και να αποτίνω φόρο τιμής στις μικροζυθοποιίες εκείνες, που, κατά την προσωπική μου γνώμη, παράγουν αξιόλογες μπύρες, σεβόμενοι τον καταναλωτή και την ίδια την επιχείρηση!! Δεν σημαίνει πως σνομπάρω τις υπόλοιπες ζυθοποιίες (για μερικές βασικά ισχύει), ίσα ίσα που αν δεν δοκιμάσετε από όλες δεν θα έχετε προσωπική εμπεριστατωμένη άποψη. Μπορεί εσάς να σας αρέσουν και να γίνουν οι καινούριες σας καθημερινές απολαύσεις. Απλά, κατά την δική μου γνώμη, δεν θεωρούνται αξιόλογες, και δεν μου δίνουν το έναυσμα και την ευχαρίστηση να τις αξιώσω!! Δεν μου λέει κάτι αν το προϊόν σου έχει κερδίσει βραβεία Καινοτομίας και Εμφάνισης, αν φιλτράρεις την μπύρα σου με ηφαιστειακές πέτρες, αν έχεις τον υπερσύγχρονο εξοπλισμό με τον οποίο μπορείς ακόμα και δορυφόρο στην Σελήνη να στείλεις, αν η ίδια η μπύρα δεν είναι αξιόλογη τότε, για μένα, μένεις απλά μία επιχείρηση… Και εξάλλου, από πότε ένα καλό packaging και ένα πετυχημένο marketing κάνει καλό και το περιεχόμενο;

Θα αρχίσω λοιπόν με την Septem Microbrewery, καθώς ήταν η πρώτη Ελληνική μικροζυθοποιία που έμαθα, από την οποία και δοκίμασα μπύρα. Δημιουργία του Σοφοκλή Παναγιώτου, η Septem  εδρεύει στο Ωρολόγιο της Εύβοιας. Παράγει 5 σταθερές ετικέτες, οι οποίες και έχουν αγαπηθεί από το κοινό, και όχι άδικα. Μένοντας κυρίως σε αφροζύμωτα είδη και παρουσιάζοντας κάποιες αρκετά ποιοτικές και επιτυχημένες εποχιακές προσπάθειες, όπως η μίας και (γκουχ-γκουχ) μοναδικής παρτίδας A.C.E. (το όνομα της είναι τα αρχικά των λυκίσκων που χρησιμοποιήθηκαν, Amarillo, El Dorado και Centennial) και η Single Hop Citra (νικητήρια συνταγή του πρώτου διαγωνισμού που συνδιοργάνωσε η Septem), κατάφερε να δημιουργήσει ένα αρκετά καλό όνομα στους ανά την Ελλάδα μπυρόφιλους. Μπορεί τα τελευταία της βήματα να μην μου αρέσουν ή να με κάνουν λίγο να απορώ, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν αναιρεί τα επιτεύγματα της εν λόγω ζυθοποιίας, και τα βραβεία τα οποία κέρδισε με την αξία της. Στο κάτω-κάτω εγώ, όσο ρομαντικός και αν είμαι, όσο και αν ονειρεύομαι μία καλύτερη μπυροσκηνή και προσπαθώ να βοηθήσω όσο μπορώ, δεν παύω να είμαι ένας ακόμα απλός καταναλωτής.

Περνώντας στο Ιόνιο Πέλαγος, έχουμε την Corfu Beer, έδρα της οποίας είναι η Κέρκυρα. Οικογενειακή επιχείρηση καθώς δημιουργήθηκε από τους Σπύρο και Θανάση Καλούδη, πατέρα και γιο αντίστοιχα, ήταν η πρώτη μικροζυθοποιία που εμφάνισε στο Ελληνικό κοινό ποιοτικές μπύρες, αρωματικές και αξιοπρεπέστατες για το είδος τους. Παράγει 5 σταθερές ετικέτες (από τις οποίες 2 είναι Bitter-Pale Ale αγγλικού τύπου) και μία επετειακή ετικέτα, χειμωνιάτικη. Μπορεί να μην σας κάνουν να τραβάτε τα μαλλιά σας από τις αλλεπάλληλες εκρήξεις γεύσεων στον ουρανίσκο σας, είναι όμως ο,τι πρέπει για να ξεκινήσετε να μαθαίνετε τον κόσμο της ποιοτικής μπύρας, καθώς είναι αρκετά εύκολες και σίγουρα απολαυστικές και γευστικότατες. Προσωπική επιλογή η Real Ale Bitter, η οποία δένει πολύ καλά τα αρώματα του ψωμιού και του λυκίσκου (χαρακτηριστικά των Bitter) με καβουρδισμένο καφέ και σοκολάτα, κάνοντας έτσι στον αμύητο και μία πρώτη γνωριμία στα πιο μαύρα είδη.

Στην άλλη μέρα της Ελλάδας, στο Αιγαίο συναντάμε άλλες 2 πολύ αξιόλογες ζυθοποιίες. Η πρώτη είναι η Ζυθοποιία Χίου, δημιουργία του Μάνου Ναζλίδη και του Ιάκωβου Αμύγδαλου. Σίγουρα κάπου έχετε δει το logo Fresh Chios Beer. Η ζυθοποιία Χίου παράγει μία σταθερή ετικέτα, μία γευστικότατη blonde ale, ενώ που και που βράζει και κάποιες σπέσιαλ μπύρες, μικρής και περιορισμένης παραγωγής. Την αγάπη μας για την Chios την ξέρετε καθώς έχουμε αναφερθεί ξανά στις δημιουργίες της, και με ιδιαίτερο ζήλο, αλλά θα αναφερθούμε και στο μέλλον (spoiler alert!!)! Είναι πραγματικά αξιέπαινο πως ένα τόσο μικρό ζυθοποιείο, με μικρό ανθρώπινο δυναμικό, παράγει τόσο αξιόλογες μπύρες! Και εδώ, φίλοι μου, έρχεται το μεράκι! Εδώ έρχεται ο βασικός παράγοντας για να φτιάξεις σωστή μπύρα! Σίγουρα μία καλή συνταγή, μία επαρκή γνώση του εξοπλισμού σου, και καλής ποιότητας υλικά σε βοηθάνε να κάνεις καλή μπύρα (όχι πάντα βέβαια), αλλά αυτό που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις είναι το μεράκι! Και στην Chios υπάρχει άφθονο!

Κατεβαίνοντας στον χάρτη πετυχαίνουμε την δεύτερη ζυθοποιία του Αιγαίου η οποία εδρεύει στην Σαντορίνη, βράζει στην Σαντορίνη, έχει την Σαντορίνη στο όνομά της, και δεν είναι άλλη από την Santorini Brewing Company. Δημιουργία των Boban Kunic (Σερβία), Steve Daniel (Αγγλία), Majda Anderson (Η.Π.Α.) και Γιάννη Παρασκευόπουλου (Ελλάδα), παράγει 3 σταθερές ετικέτες, πολύ γευστικές όλες τους, και αρκετές φορές παρουσιάζει και κάποιες πιο ειδικές μπυρίτσες, οι οποίες μπορεί ακόμα και να είναι κάποια από τις βασικές της δημιουργίες, λίγο παραλλαγμένη όμως. Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα το ζυθοποιίας για μένα, καθώς οι μπύρες της πραγματικά είναι διαμαντάκια, πάσχουν όμως από έλλειψη σταθερότητας. Μπορεί να δοκιμάσεις την ίδια μπύρα από δύο παρτίδες και να είναι τελείως διαφορετικές!! Ίσως αυτό να ήθελε να πετύχει η ζυθοποιία, δεν ξέρω. Εγώ λέω αυτό που έχω δει, γιατί είναι κρίμα μία ζυθοποιία με τόσο καλό όνομα και προϊόν, να το χάνει άδικα. Πάντως, αξίζει σίγουρα μία δοκιμή στην Crazy Donkey!! Είναι μία αρωματική IPA, με γεύσεις πεύκου, λεμονιού και άλλως φρούτων, μαζί με κάποια λουλούδια. Βέβαια για να διαβάζεται αυτό το άρθρο, μάλλον την έχετε ήδη δοκιμάσει!!

Φτάνοντας στο τελευταίο νησί την Ελλάδος πριν την Αφρική. Εντάξει, ένα από τα τελευταία! Ωραία, το μεγαλύτερο!! Στην Κρήτη, λοιπόν, και συγκεκριμένα στο Ζουνάκι Χανιών, βρίσκουμε την Κρητική Ζυθοποιία Χάρμα, δημιουργία του Γιάννη Λιονάκη. Την παρουσιάζουμε τελευταία, καθώς, έτσι απομακρυσμένη που είναι. ήταν σίγουρα άγνωστη στο ευρύ κοινό μέχρι και πρόσφατα που 2-3 μαγαζάκια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κατάφεραν να την προσφέρουν στο κοινό τους. Η Χάρμα παράγει 2 ετικέτες σταθερές, και οι δύο στην κατηγορία Lager. Φήμες λένε ότι πρόσφατα εμφάνισαν και μίας υπερβολικά περιορισμένης παραγωγής Pale Ale, η οποία μάλιστα έκανε θραύση στην περιοχή και τους τουρίστες. Δυστυχώς δεν μπορώ λόγω απόστασης να την δοκιμάσω, οι δύο όμως Lager που βγάζει είναι πολύ τίμιες για το είδος τους. Το πρόβλημα με την εν λόγω ζυθοποιία είναι πως, τουλάχιστον την δεδομένη χρονική στιγμή, μπορεί να υποστηρίξει παραγωγή μόνο για τις γύρω περιοχές! Ίσως στο μέλλον να την δούμε και σε άλλα μέρη της Ελλάδος καθώς είναι όντως αξιόλογη προσπάθεια.

Αυτές λοιπόν είναι οι μικροζυθοποιίες που, για την ταπεινή μου γνώμη, αξίζουν την προσοχή των Ελλήνων. Θα ήθελα εδώ να αναφερθώ και σε μία ακόμα ζυθοποιία, που, ναι μεν δεν πέφτει στην κατηγορία Μικροζυθοποιίας, αλλά οι μπύρες της είναι όλες αξιολογότατες. Κυρίες και κύριοι, η Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης, γνωστή και ως Βεργίνα! 3 σταθερές ετικέτες και μία σπέσιαλ ετικέτα περιορισμένης παραγωγής. 3 Lager και 1 Weiss οι οποίες πραγματικά δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες τους ευρωπαϊκές. Γευστικές, γεμάτες, με χαρακτήρα! Θέλετε παράδειγμα; Έχετε όλοι πιει Kilkenny και McFarland! Δοκιμάστε μία Vergina Red και κάντε μόνοι σας την σύγκριση. Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Έχετε όλοι πιει Erdinger Hefeweissbier, Paulaner Hefe-Weiss, König Ludwig Weiss, Franziskaner Hefeweiss και όλες αυτές τις αντικειμενικά ίδιες μπύρες. Για πιείτε μία φορά Vergina Weiss, και δείτε πόσο ανώτερη είναι!!

Εδώ τελειώνω το άρθρο καθώς πάλι σας βάζω να διαβάσετε τα σεντόνια μου!!! Επαναλαμβάνω πως δεν θέλω με κανέναν τρόπο να σας αποτρέψω να δοκιμάσετε τις ζυθοποιίες που δεν έχω συμπεριλάβει, και πραγματικά εύχομαι στο μέλλον να με κάνουν να πιστέψω σε αυτές και να θελήσω να γράψω και για αυτές ένα άρθρο.

Advertisements

Άσε ένα σχολιο:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s